Ochrona odgromowa dla kompleksów szklarniowych

Duże przedsiębiorstwa ogrodnictwa szklarniowego łączą rozległy, często liczący setki metrów, elektrycznie połączony szkielet stalowy z — zwłaszcza przy obecności instalacji CHP (WKK) lub bufora LPG/CO2 — podwyższonym profilem ryzyka w przypadku uderzenia pioruna. NEN-EN-IEC 62305 to norma, która określa, czy i jak należy zaprojektować system ochrony odgromowej (LPS) dla takiego kompleksu.

NEN 1010 a NEN-EN-IEC 62305: odrębna norma

NEN 1010 (IEC 60364) reguluje wewnętrzną instalację elektryczną, w tym ochronę przepięciową (SPD, §443/§534) jako punkt styku z ochroną odgromową. Projektowanie zewnętrznej ochrony odgromowej — zwodów, przewodów odprowadzających, uziemienia — wykracza jednak poza zakres NEN 1010 i jest regulowane odrębną serią norm NEN-EN-IEC 62305 (niedawno zrewidowana, edycja 2024, zastępująca edycję z 2011 roku).

Obowiązkowa analiza ryzyka (Część 2)

NEN-EN-IEC 62305-2 wymaga formalnej analizy ryzyka — porównywalnej pod względem struktury z RI&E — aby ustalić, czy LPS jest potrzebny, a jeśli tak, który z czterech poziomów ochrony (Lightning Protection Level, LPL I–IV) ma zastosowanie. LPL I zapewnia najwyższą ochronę (przechwytuje ok. 99% uderzeń pioruna), LPL IV — najniższą (ok. 84%). Dla kompleksu szklarniowego analiza ta uwzględnia między innymi wielkość powierzchni dachu, obecność substancji niebezpiecznych (zob. przewodnik ATEX dotyczący pomieszczeń silników gazowych CHP i magazynowania CO2) oraz skutki awarii sterowania klimatem/oświetlenia.

Metoda toczącej się kuli i rozstaw oczek siatki (Część 3)

Część 3 normy opisuje między innymi metodę toczącej się kuli do określenia rozmieszczenia przewodów zwodowych, z rozstawem siatki rosnącym od 20 m (LPL I–II) do 60 m (LPL IV) promienia oraz odpowiadającą jej siatką oczek od 10 m (LPL I–II) do 20 m (LPL IV). W ciągłej stalowej konstrukcji szklarni z wieloma rozdzielnicami podrzędnymi rodzi to specyficzne pytania projektowe: szkielet działa faktycznie jako duża, elektrycznie spójna powierzchnia przewodząca, a norma wymaga, aby wszystkie części metalowe mogące wprowadzić potencjał spoza instalacji — w tym metalowe konstrukcje dachu i elewacji — zostały podłączone do głównej szyny uziemiającej (zob. także przewodnik o głównym wyrównaniu potencjałów).

Uwaga: nie istnieje opublikowane przez holenderski organ władzy opracowanie metody toczącej się kuli specyficzne dla szklarni, dotyczące połączonej konstrukcji stalowo-szklanej w skali kompleksu. Opisane powyżej zastosowanie to zastosowanie ogólnych zasad normy w skali szklarni, a nie dosłownie cytowalny, specyficzny dla szklarni zapis.

Status prawny

NEN-EN-IEC 62305 nie jest bezpośrednio narzucona przez Bouwbesluit (niderlandzkie rozporządzenie budowlane), ale jej stosowanie jest w praktyce egzekwowane poprzez ogólny obowiązek dbałości (zorgplicht) wynikający z Arbowet spoczywający na pracodawcy oraz — w przypadku obecności instalacji zagrożonych pożarem/wybuchem, takich jak bufor LPG lub CO2 — poprzez przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które odwołują się do analizy ryzyka z IEC 62305-2.

Częste błędy

Traktowanie ochrony odgromowej jako części standardowego odbioru instalacji według NEN 1010 — projekt zewnętrznego LPS podlega odrębnej normie (NEN-EN-IEC 62305) z własnym procesem analizy ryzyka, a nie standardowej próbie odbiorowej NEN 1010.
Rezygnacja z formalnej analizy ryzyka, ponieważ w instalacji „i tak już” są SPD — wewnętrzna ochrona przepięciowa (§443) chroni instalację przed skutkami pośrednimi, ale nie zastępuje zewnętrznej analizy ryzyka, która określa, czy sam LPS jest potrzebny.
Trzymanie się stałej wartości rozstawu siatki bez określenia odpowiadającego jej LPL na podstawie analizy ryzyka — przedział 20–60 m zależy bezpośrednio od poziomu ochrony; bez analizy ryzyka każda stała wartość jest zgadywaniem.
Nieuwzględnianie w analizie ryzyka obecności pomieszczenia silnika gazowego CHP lub bufora CO2 — znacząco podwyższają one ryzyko skutków uderzenia pioruna i powinny być wyraźnie uwzględnione przy określaniu LPL.

Ochrona odgromowa dla kompleksów szklarniowych — analiza ryzyka i poziom ochrony