Uziemienie punktu neutralnego przez wysoką rezystancję (przemysłowe sieci średniego napięcia)

Metoda uziemienia punktu neutralnego dla sieci średniego napięcia, w której punkt gwiazdowy transformatora zasilającego jest łączony z ziemią przez rezystor o stosunkowo wysokiej wartości omowej (w przeciwieństwie do uziemienia bezpośredniego lub niskorezystancyjnego), dobrany tak, aby prąd zwarcia doziemnego przy pojedynczym zwarciu był ograniczony do niewielkiego, wcześniej określonego poziomu (zwykle kilkadziesiąt amperów zamiast wielu setek lub tysięcy amperów w sieci uziemionej bezpośrednio). Znacznie ogranicza to uszkodzenia urządzeń i ryzyko niebezpiecznego napięcia krokowego podczas zwarcia doziemnego, a w wielu przypadkach umożliwia zakładowi dalszą pracę mimo pojedynczego zwarcia doziemnego (podobnie w celu, choć nie identycznie w realizacji, jak układ IT w instalacjach niskiego napięcia) do czasu planowego usunięcia usterki, zamiast natychmiastowego i nieplanowanego wyłączenia całej sieci. Wadą jest to, że utrzymujące się, niewykryte zwarcie doziemne dodatkowo obciąża izolację pozostałych faz, a do terminowego sygnalizowania i lokalizowania usterki potrzebna jest czuła detekcja zwarcia doziemnego (często oparta na prądzie resztkowym przez rezystor neutralny), nawet jeśli nie prowadzi ona od razu do wyłączenia.