Test iniekcji pierwotnej/wtórnej (przekaźnik zabezpieczający)

Dwie metody badań stosowane do weryfikacji poprawnego działania przekaźnika zabezpieczającego (np. przekaźnika nadprądowego, różnicowego lub ziemnozwarciowego) w instalacji średniego napięcia lub dużej instalacji niskiego napięcia. W teście iniekcji wtórnej zestaw testowy podłącza się bezpośrednio do strony wtórnej przekładników prądowych i napięciowych (czyli bezpośrednio do wejścia przekaźnika), a badaniu podlega tylko sam przekaźnik pod kątem nastaw i charakterystyk czasowych, bez obciążania pierwotnych przekładników prądowych, okablowania do szafy przekaźnikowej ani samego obwodu wyzwalającego. W teście iniekcji pierwotnej natomiast duży prąd testowy jest faktycznie przepuszczany przez stronę pierwotną instalacji (sam obwód mocy), dzięki czemu jako całość weryfikowany jest nie tylko przekaźnik, ale cały łańcuch pomiarowy — przekładniki prądowe, okablowanie, połączenia zaciskowe i przekaźnik, w tym ewentualne efekty nasycenia lub błędy okablowania, których test wtórny by nie ujawnił. Iniekcja pierwotna wymaga specjalistycznego, ciężkiego sprzętu testowego i pełnego wyłączenia badanego obwodu, dlatego stosowana jest rzadziej niż iniekcja wtórna, zwykle tylko przy odbiorze, po większych zmianach lub w razie wątpliwości co do integralności całego łańcucha pomiarowego.