Rozprzestrzenianie się płomienia po kablu — badanie pojedynczego kabla i wiązki

Rozróżnienie między dwiema metodami badania kabli na rozprzestrzenianie się płomienia, które są często mylone: IEC 60332-1 sprawdza, czy pojedynczy, pionowo zawieszony kabel samogaśnie po ekspozycji na płomień gazowy przez ustalony czas (płomień nie może rozprzestrzenić się dalej niż na określoną odległość wzdłuż kabla), podczas gdy IEC 60332-3 symuluje bardziej realistyczny scenariusz, w którym wiele kabli jest związanych w wiązkę — jak w praktyce w korytku kablowym lub na drabince kablowej — zawieszonych pionowo i poddanych działaniu płomienia. Kabel, który pomyślnie przechodzi badanie IEC 60332-1, często mimo to nie przechodzi badania wiązki IEC 60332-3, ponieważ nagromadzenie palnych materiałów powłok kablowych w wiązce powoduje znacznie większe obciążenie termiczne i zwiększone ryzyko rozprzestrzeniania się płomienia przez sąsiednie kable niż w przypadku pojedynczego, izolowanego kabla. Dla zastosowań, w których wiele kabli układanych jest blisko siebie w korytkach lub na drabinkach kablowych, NEN 1010 i przepisy budowlane wymagają zatem kabli przebadanych w wiązce (lub równoważnego środka ognioodpornego), nawet jeśli pojedynczy kabel spełnia już prostsze badanie pojedynczego kabla.