Kabel DC PV — EN 50618 i oznaczenie H1Z2Z2-K

Instalacje fotowoltaiczne wykorzystują po stronie prądu stałego (między panelami a falownikiem) kabel o osobnej specyfikacji: EN 50618, rozpoznawalny po oznaczeniu typu H1Z2Z2-K. Kabel ten zasadniczo różni się od zwykłego kabla instalacyjnego właśnie dlatego, że warunki na dachu — bezpośrednie nasłonecznienie, wahania temperatury, długotrwała ekspozycja na warunki atmosferyczne — są znacznie surowsze niż w przypadku kabla wewnątrz budynku prowadzonego w rurze.

Co oznacza oznaczenie H1Z2Z2-K

• H1 — kabel zharmonizowany, konstrukcja typu 1.
• Z2 (izolacja) i Z2 (powłoka) — bezhalogenowy, ciepłoodporny polimer (często na bazie XLPO/EVA), zastosowany dwukrotnie: jako izolacja żył i jako powłoka zewnętrzna, co daje kablowi podwójną izolację.
• K — przewodnik elastyczny (klasa 5), drobnodrutowa miedź linkowana, często cynowana w celu ograniczenia korozji przy długotrwałej ekspozycji na wilgoć.

Kluczowe specyfikacje

Dlaczego zwykły kabel instalacyjny nie wystarcza

Zwykły kabel z izolacją PCV nie jest zaprojektowany do długotrwałej ekspozycji na promieniowanie UV i ozon, i zazwyczaj ma niższy zakres temperatur roboczych oraz niższą klasę napięciową niż wymagana po stronie prądu stałego instalacji fotowoltaicznej. Łańcuch PV (string) przy wysokim nasłonecznieniu może generować napięcie znacznie wyższe od nominalnego napięcia systemowego, a kabel często leży niezabezpieczony na powierzchni dachu lub tuż nad nią przez lata, gdzie temperatura na skutek nagrzewania słonecznego może znacznie przekraczać temperaturę otoczenia.

Znaczenie praktyczne

Przy okablowaniu strony prądu stałego instalacji fotowoltaicznej H1Z2Z2-K jest niemal zawsze kablem przepisanym — producenci paneli słonecznych i falowników zazwyczaj wprost wymagają tego typu w swoich instrukcjach montażu. Zastosowanie nieprzewidzianego kabla po stronie prądu stałego może prowadzić do przedwczesnego starzenia się powłoki (kruchość od UV), zwiększonego ryzyka zwarcia lub zwarcia doziemnego, a także do unieważnienia gwarancji fabrycznej na instalację.

Częste błędy

1. Stosowanie standardowego kabla instalacyjnego (np. zwykłego kabla z izolacją PCV) po stronie prądu stałego tylko dlatego, że jest akurat dostępny — takie kable nie mają odporności na UV, ozon i temperaturę wymaganej przez EN 50618.
2. Brak sprawdzenia klasy napięciowej kabla względem maksymalnego napięcia stringu przy niskiej temperaturze otoczenia — napięcie obwodu otwartego stringu PV rośnie w zimną pogodę i może przekroczyć zakładane napięcie systemowe.
3. Uszkodzenie powłoki kabla podczas montażu (ostre krawędzie szyn montażowych, zbyt mocno zaciśnięte opaski kablowe) — uszkodzona powłoka bezpośrednio narusza właściwość podwójnej izolacji, która odróżnia ten kabel od zwykłego.
4. Nieuwzględnienie wyższej temperatury roboczej na dachu przy obliczaniu obciążalności prądowej — temperatura otoczenia bezpośrednio nad ciemną powierzchnią dachu latem często znacznie przekracza standardową temperaturę odniesienia 30 °C stosowaną w zwykłych tabelach obciążalności prądowej.

Powiązane

• Metody referencyjne — sposób instalacji dla obciążalności prądowej
• Pomiar rezystancji izolacji stringów PV (strona DC)