Rezystywność cieplna gruntu dla kabli podziemnych

Właściwość gruntu otaczającego kabel ułożony bezpośrednio w ziemi, wskazująca, jak dobrze lub źle ciepło wytwarzane przez kabel może być odprowadzane przez otaczającą glebę, wyrażana w K·m/W; wysoka rezystywność cieplna gruntu (np. w suchym piasku lub luźno zasypanej ziemi) utrudnia odprowadzanie ciepła i przez to znacząco obniża dopuszczalną obciążalność prądową kabla w porównaniu z tym samym kablem w wilgotnej, dobrze zagęszczonej glinie. Obliczenia wg NEN-EN 60287 wyraźnie uwzględniają ten efekt obok zwykłych współczynników korekcyjnych dla grupowania, głębokości ułożenia i temperatury otoczenia, a przy niepewności co do składu gruntu — np. piaszczystego gruntu podatnego na wysychanie podczas gorącego lata — zbyt optymistyczne założenie dotyczące rezystywności cieplnej gruntu może prowadzić do kabla, który w praktyce ulega strukturalnemu przegrzaniu. Dla dużych lub długotrwale mocno obciążonych tras (np. kabli średniego napięcia do farm wiatrowych lub centrów danych) czasem przeprowadza się zatem specyficzny pomiar rezystywności cieplnej gruntu na miejscu zamiast opierać się na wartościach tabelarycznych.