Installatiemethode / referentiemethode
Gestandaardiseerde codering (bv. A1, B2, C, E) die beschrijft hoe een kabel of leiding is aangebracht — bijvoorbeeld in een geïsoleerde wand, in buis, tegen een wand of vrij in de lucht. De referentiemethode bepaalt, samen met de aderdoorsnede en omgevingstemperatuur, welke stroombelastbaarheid uit de tabellen van NEN 1010 mag worden afgelezen.
Een 2,5 mm² kabel die in een geïsoleerde spouwmuur ligt (referentiemethode A1) heeft een lagere toegestane stroombelasting dan dezelfde kabel vrij opgehangen aan een kabelladder (referentiemethode E), omdat de warmteafvoer in de spouwmuur beperkter is.
Bij het bepalen van de aderdoorsnede alleen naar de stroom kijken en de referentiemethode negeren — dezelfde kabel heeft bij een slechtere warmteafvoer een lagere toegestane belastbaarheid en kan bij verkeerde keuze oververhit raken.
Zie ook
- → §704 Tijdelijke installaties op bouw- en sloopterreinen
- → §522.6 Installatiezones voor verborgen bedrading (§522.6) — waar een ingefreesde kabel mag lopen
- → §544 Hoofdvereffening & aarding van kasconstructies — §544
- → §131 Beschermingsprincipes
- → §411.3.2 Automatische uitschakeling van de voeding (AUV)
- → §411.3.1 Aarding en aardingsstelsels (TN, TT, IT)