Test VLF (bardzo niska częstotliwość kabla)
Metoda badania i diagnostyki kabli średniego napięcia, w której przykłada się napięcie przemienne o bardzo niskiej częstotliwości (zwykle 0,1 Hz, wobec 50 Hz częstotliwości sieci) w celu sprawdzenia izolacji pod kątem ukrytych wad bez zbędnego obciążania kabla termicznie lub elektrycznie. Niska częstotliwość wymaga znacznie mniejszej mocy sprzętu testowego niż równoważny test przy częstotliwości sieciowej, co czyni testy VLF praktycznie wykonalnymi dla długich odcinków kabli, i może być łączona z pomiarami tan-delta lub WNZ dla pełniejszej oceny stanu. Testy VLF stosuje się zarówno po naprawach kabli/mufach, jak i podczas okresowej oceny stanu istniejącej, starszej infrastruktury kablowej.
Na het aanbrengen van een nieuwe kabelmof in een middenspanningskabel voert de aannemer een VLF-test uit om te verifiëren dat de mof en de omliggende isolatie geen verborgen gebreken vertonen voordat de kabel weer in bedrijf wordt genomen.
Een VLF-test uitvoeren met een testspanning en -duur die niet overeenkomen met de kabelspecificatie of toepasselijke norm — een te lage testspanning mist beginnende defecten, terwijl een te hoge testspanning op een verzwakte, oudere kabel juist een defect kan veroorzaken dat er zonder de test niet zou zijn geweest.