Hipot-test (hoogspanningsisolatietest)
Een dielektrische doorslagproef waarbij gedurende een korte, genormeerde tijd (doorgaans 1 minuut, soms 1 seconde bij een routineproef in productie) een spanning wordt aangelegd die aanzienlijk hoger is dan de nominale bedrijfsspanning van een schakelinrichting, transformator, kabel of ander betriebsmittel, om te verifiëren dat de isolatie een korte overspanning zonder doorslag of overslag kan doorstaan. Anders dan een isolatieweerstandmeting met een megohmmeter, die een relatief lage gelijkspanning aanlegt en een weerstandswaarde in mega-ohm oplevert, is de hipot-test een pass/fail-proef op een veel hoger spanningsniveau (bijvoorbeeld 2× Un + 1000 V) die specifiek zoekt naar zwakke plekken, luchtinsluitingen of beschadigde isolatie die bij normale bedrijfsspanning nog niet zouden falen. De test wordt zowel als type-/routineproef in de fabriek (NEN-EN 61439-1/2 voor laagspanningsschakel- en verdeelinrichtingen) als bij oplevering en periodiek onderhoud van kabels en grotere machines toegepast, met wisselspanning (AC) of gelijkspanning (DC) afhankelijk van het te beproeven object.
Na reparatie van een laagspanningsverdeelinrichting na waterschade voert de fabrikant een hipot-test bij 2,5 kV AC gedurende 1 minuut uit op elke fase-aarde- en fase-fase-combinatie, voordat de kast weer in bedrijf wordt genomen, om verborgen vochtschade aan de isolatie uit te sluiten.
Een hipot-test uitvoeren op apparatuur die elektronische componenten (zoals een frequentieregelaar of een PV-omvormer) bevat zonder deze eerst te ontkoppelen — de hoge testspanning kan gevoelige halfgeleiders onherstelbaar beschadigen, terwijl de isolatie van de bekabeling zelf prima getest had kunnen worden zonder die schade.