Ochrona podstawowa, ochrona przy uszkodzeniu i ochrona dodatkowa

Trójpoziomowy model ochrony przed porażeniem prądem elektrycznym według IEC 61140 (przyjęty również w NEN 1010, rozdział 4.1), który zastąpił starsze pojęcia „dotyk bezpośredni” i „dotyk pośredni”: ochrona podstawowa zapobiega dotknięciu części będących pod napięciem w normalnych warunkach pracy (np. poprzez izolację części czynnych, obudowy lub bariery) i musi działać we wszystkich normalnych warunkach; ochrona przy uszkodzeniu zapobiega niebezpiecznemu napięciu dotykowemu na częściach przewodzących, które normalnie nie są pod napięciem, ale mogą się pod nim znaleźć w razie pojedynczego uszkodzenia (np. przebicia izolacji podstawowej), zwykle poprzez samoczynne wyłączenie zasilania w połączeniu z uziemieniem i połączeniami wyrównawczymi; a ochrona dodatkowa to trzecia, niesamodzielna warstwa ochrony stosowana wyłącznie razem z ochroną podstawową i ochroną przy uszkodzeniu, w praktyce niemal zawsze realizowana za pomocą wyłącznika różnicowoprądowego 30 mA, aby dodatkowo zmniejszyć ryzyko w razie awarii pierwszych dwóch warstw (np. niesprawnego połączenia PE). Pojedynczy środek może w niektórych przypadkach zapewniać jednocześnie ochronę podstawową i ochronę przy uszkodzeniu (np. PELV), lecz trzy warstwy są zawsze oceniane osobno w projektowaniu i analizie ryzyka.