VLF-test (Very Low Frequency kabeltest)
Een test- en diagnosemethode voor middenspanningskabels waarbij een wisselspanning met een zeer lage frequentie (doorgaans 0,1 Hz, tegenover 50 Hz netfrequentie) wordt aangelegd om de isolatie te beproeven op verborgen gebreken zonder de kabel onnodig thermisch of elektrisch te belasten. De lage frequentie vereist aanzienlijk minder vermogen van de testapparatuur dan een gelijkwaardige test op netfrequentie, waardoor VLF-testen praktisch uitvoerbaar zijn voor lange kabeltrajecten, en kan worden gecombineerd met tan-delta- of PD-metingen voor een uitgebreidere conditiebeoordeling. VLF-testen worden zowel toegepast na kabelreparaties/-moffen als bij periodieke conditiebeoordeling van bestaande, oudere kabelinfrastructuur.
Na het aanbrengen van een nieuwe kabelmof in een middenspanningskabel voert de aannemer een VLF-test uit om te verifiëren dat de mof en de omliggende isolatie geen verborgen gebreken vertonen voordat de kabel weer in bedrijf wordt genomen.
Een VLF-test uitvoeren met een testspanning en -duur die niet overeenkomen met de kabelspecificatie of toepasselijke norm — een te lage testspanning mist beginnende defecten, terwijl een te hoge testspanning op een verzwakte, oudere kabel juist een defect kan veroorzaken dat er zonder de test niet zou zijn geweest.