Test hipot (próba wytrzymałości izolacji podwyższonym napięciem)
Próba wytrzymałości dielektrycznej, w której do rozdzielnicy, transformatora, kabla lub innego urządzenia przez krótki, znormalizowany czas (zwykle 1 minuta, czasem 1 sekunda przy próbie rutynowej w produkcji) przykłada się napięcie znacznie wyższe od znamionowego napięcia roboczego, aby sprawdzić, czy izolacja wytrzyma krótkotrwałe przepięcie bez przebicia lub przeskoku. W przeciwieństwie do pomiaru rezystancji izolacji megaomomierzem, który przykłada stosunkowo niskie napięcie stałe i daje wartość rezystancji w megaomach, test hipot jest próbą zdaj/nie zdaj przy znacznie wyższym poziomie napięcia (np. 2× Un + 1000 V), specjalnie ukierunkowaną na wykrywanie słabych punktów, pęcherzyków powietrza lub uszkodzonej izolacji, które przy normalnym napięciu roboczym jeszcze by nie ujawniły awarii. Próbę stosuje się zarówno jako próbę typu/rutynową w fabryce (NEN-EN 61439-1/2 dla niskonapięciowych zestawów rozdzielczych), jak i przy odbiorze oraz okresowej konserwacji kabli i większych maszyn, z napięciem przemiennym (AC) lub stałym (DC) zależnie od badanego obiektu.
Na reparatie van een laagspanningsverdeelinrichting na waterschade voert de fabrikant een hipot-test bij 2,5 kV AC gedurende 1 minuut uit op elke fase-aarde- en fase-fase-combinatie, voordat de kast weer in bedrijf wordt genomen, om verborgen vochtschade aan de isolatie uit te sluiten.
Een hipot-test uitvoeren op apparatuur die elektronische componenten (zoals een frequentieregelaar of een PV-omvormer) bevat zonder deze eerst te ontkoppelen — de hoge testspanning kan gevoelige halfgeleiders onherstelbaar beschadigen, terwijl de isolatie van de bekabeling zelf prima getest had kunnen worden zonder die schade.