Netvormende versus netvolgende omvormer (grid-forming / grid-following)
Twee fundamenteel verschillende regelstrategieën voor omvormers van PV-installaties, batterijopslag en windturbines. Een netvolgende omvormer (grid-following, de huidige norm, NEN-EN 50549) gedraagt zich als stroombron: hij meet de spanning en frequentie van het net via een fase-vergrendelde lus (PLL) en voedt daarmee synchroon vermogen in, maar kan niet zelfstandig een spanning en frequentie opbouwen — hij heeft dus altijd een 'sterk' net met voldoende kortsluitvermogen nodig om op te kunnen synchroniseren. Een netvormende omvormer (grid-forming) gedraagt zich daarentegen als een spanningsbron die zelf een stabiele spanning en frequentie genereert, vergelijkbaar met een synchrone generator, en daardoor ook in een zwak net of zelfs volledig geïsoleerd (in een microgrid) het net kan opbouwen en in stand houden. Naarmate het aandeel omvormergekoppelde opwekking in het net toeneemt en het aantal synchrone generatoren afneemt, wordt netvormende regeling steeds belangrijker om de systeemstabiliteit (traagheid, kortsluitvermogen) te waarborgen.
Bij het ontwerp van een microgrid voor een afgelegen bedrijventerrein kiest de ontwerper een netvormende batterijomvormer als 'master', die de spanning en frequentie van het lokale net opbouwt zodra de aansluiting op het openbare net wegvalt, terwijl de PV-omvormers in netvolgende modus daarop synchroniseren.
Uitsluitend netvolgende omvormers toepassen in een geïsoleerd microgrid zonder een netvormende bron, in de veronderstelling dat de omvormers elkaar vanzelf zullen synchroniseren — zonder een spanningsbron die het net actief opbouwt, kunnen netvolgende omvormers bij het wegvallen van het net helemaal geen referentiespanning meer vinden en schakelen zij zichzelf uit.