Ferroresonantie (spanningstransformator)
Een niet-lineair resonantieverschijnsel dat kan optreden in middenspanningsnetten wanneer de verzadigbare magnetiseringsinductantie van een spanningstransformator (VT) in wisselwerking treedt met de capaciteit van het net (bijvoorbeeld kabelcapaciteit of de capaciteit van geopende vermogensschakelaarcontacten), waardoor een zelfonderhoudende, sterk vervormde en soms chaotische spannings- en stroomoscillatie ontstaat die aanzienlijk hoger kan zijn dan de nominale waarden. Ferroresonantie wordt vaak getriggerd door schakelhandelingen zoals het los- of aansluiten van een geïsoleerd (ongeaard) sterpunt, het schakelen van een lastarme of onbelaste VT, of het gedeeltelijk sluiten van een driepolige schakelaar. De gevolgen variëren van hoorbaar brommen en trillingen in de VT tot oververhitting, geïsoleerdefecten of zelfs vernieling van de VT door de aanhoudende overspanning. Voorkomende tegenmaatregelen zijn het toevoegen van een dempweerstand (ferroresonantie-dempweerstand) in de secundaire wikkeling van de VT, het toepassen van elektronische VT's die minder gevoelig zijn voor dit verschijnsel, of ontwerpaanpassingen die de kritieke combinatie van netcapaciteit en VT-magnetiseringskarakteristiek vermijden.
Na het optreden van hoorbaar brommen en een oscillerende spanningsindicatie op een ongeaard middenspanningsnet na het schakelen van een lastarme VT, herkent de storingsmonteur dit als een klassiek geval van ferroresonantie en adviseert een dempweerstand in de secundaire wikkeling.
Een oscillerende of vervormde spanningsindicatie op een VT direct toeschrijven aan een defecte transformator of meetfout, zonder ferroresonantie als mogelijke oorzaak te overwegen — vooral bij recente schakelhandelingen op een geïsoleerd sterpunt of een lastarme VT is ferroresonantie een bekende, herkenbare oorzaak.